Homicze akcenty na 26. Warszawskim Festiwalu Filmowym

Już dzisiaj startuje stołeczne, doroczne święto kina: 26 Warszawski Festiwal Filmowy. Nie bez przyczyny od lat coraz bardziej oblegany, nie tylko przez cinemaniaków – to w wielu wypadkach jedyne miejsce, gdzie zobaczyć można świeżutko ukończone produkcje z całego świata, z których większość (jak pisze w katalogu twórca i dyrektor przeglądu, Stefan Laudyn) nigdy nie trafi do polskich kin, mimo że często są najlepsze.

Tegoroczna edycja festiwalu to niemal dwieście tytułów, z czego co dziesiąty to premiera światowa lub europejska. Projekcje układają się w osiem sekcji (5 konkursowych i 3 pozakonkursowe). Jury konkursu międzynarodowego przewodzi Antonia Bird (czy ktoś pamięta jeszcze „Księdza”?). Festiwal otworzy rosyjski kandydat do Oskara, „Na końcu świata” Alexeya Uchitela, a symbolicznie zamkną darmowe pokazy polskiej pięciominutówki „Miasto ruin”.

Rzecz jasna w tegorocznym programie nie zabrakło kilku filmów mniej lub bardziej homiczych. Nasze redakcyjne oko padło na kilka nazwisk i tytułów (dla sprawiedliwości – w kolejności alfabetycznej, uzupełnienia mile widziane):

50/50, Polska 2010
http://www.wff.pl/filmy/5050/
Paradokumentalny hołd, oddany przez przyjaciół zmarłemu w styczniu Krzysztofowi Nowińskiemu. Punktem wyjścia stał się wideodziennik, jakie ten zaczął prowadzić podczas pobytu w szpitalu, w oczekiwaniu na diagnozę o nosicielstwo HIV. Rejestrował nie tylko swoje refleksje, ale także scenki inscenizowane na szpitalnych korytarzach i w toaletach.

Elvis i Madonna, Brazylia 2009
http://www.wff.pl/filmy/elvis-e-madona/
Kolorowy i tętniący życiem film, którego akcja rozgrywa się w słynnej dzielnicy Copacabana. Lesbijka Elvis jest utalentowaną fotografką, pracującą jako pizza-boy. Madonna jest transwestytą – w ciągu dnia pracuje jako fryzjerka, a wieczorami występuje w branżowych klubach. Od pierwszego spotkania ich drogi coraz częściej się splatają, aż zrodzi się między nimi… miłość i pożądanie.

Kaboom, USA 2010
http://www.wff.pl/filmy/kaboom/
Nasycony seksem komediowy thriller: 18-letni, biseksualny student Smith zjada na imprezie halucynogenne ciastko. Jest potem pewien, że był świadkiem makabrycznego morderstwa zagadkowej Dziewczyny o Czerwonych Włosach, która nawiedza go w snach. Próbując dociec prawdy dociera w głąb tajemnicy, która zmieni nie tylko bieg jego życia, ale i całego świata.
Za rekomendację wystarczy nazwisko reżysera: Gregg Araki (Totally Fucked Up, The Living End, Mysterious Skin, Doom Generation, Nowhere).

Mów mi Salma, Kanada/Francja 2010
http://www.wff.pl/filmy/appelez-moi-salma/
Nastoletni transseksualista opuszcza rodzinną wioskę i wtapia się w podniecające życie podmiejskich ulic Dhaki w Bangladeszu. Już jako dziewczyna, Salma, poszukuje tożsamości, miłości, a ponad wszystko poczucia akceptacji. Staje w obliczu trudnych doświadczeń, podważających pogląd na płeć, seksualność, rodzinę i miłość. Film podejmuje temat 'hijras' – chłopców i hermafrodytów, pragnących żyć jako kobiety – nazywanych w kulturach Azji Południowej 'trzecią płcią' i zajmujących w kastowym systemie najniższe miejsce w hierarchii społecznej.

Odjazdowe arie, USA 2010
http://www.wff.pl/filmy/arias-with-a-twist-the-docufantasy/
Fantazja dokumentalna na temat show scenicznego, zrodzonego ze współpracy artysty drag queen oraz mistrza teatru kukiełek. Zapis procesu twórczego, a jednocześnie podróż po nowojorskich przybytkach clubbingu, sztuki, mody i performance'u końca lat 70.: nieznane wcześniej archiwalne materiały, z udziałem m.in. Andy Warhola, Davida Bowie, Keitha Haringa, Grace Jones, Divine.

Wspomnienia nowojorskie, Niemcy 2010
http://www.wff.pl/filmy/new-york-memories/
Legenda gejowsko-lesbijskiego dokumentu, Rosa von Praunheim wraca do Nowego Jorku, by po 20 latach odnaleźć bohaterki innego swojego filmu, „Survival in New York” i opisać ich późniejsze losy. Siłą rzeczy film ukazuje także przemiany, jakie w tym czasie przeszło miasto i jego mieszkańcy, i układa się także w historię ostatniego 30-lecia kultury LGBT w mieście, które reżyser nazywa „najbardziej gejowskim miastem świata”.

Wspólnota miśków, USA 2010
http://www.wff.pl/filmy/bear-nation/
Tytuł mówi wszystko. Dokument ukazuje International Bear Convention w Chicago, pracę redakcji Bear Magazine w Las Vegas oraz największy londyński klub, XXL. Reżyser rozmawia m.in. z legendą muzyki punk i indie, Bobem Mouldem – jednym z pierwszych wyotowanych muzyków rockowych, a także ulubieńcem miśków z branży filmowej, Kevinem Smithem – prywatnie producentem filmu. Niestety, heterykiem.

———————————————————-

Po tygodniu przedsprzedaży miejscówek publiczność wybrała już nogami pierwszych faworytów: w ostatniej godzinie brakowało biletów między innymi na „Oponę” [http://www.wff.pl/filmy/rubber/] Quentina Dupieux (znanego także jako Mr. Oizo) oraz na „Freakonomię” [http://www.wff.pl/filmy/freakonomics/].

Począwszy od piątku, 8 października, bilety w cenie 10/17 zł kupować można z jednodniowym wyprzedzeniem w Kinotece, lub – o ile będzie jeszcze co kupować – bezpośrednio przed seansami w Kinotece i Multikinie Złote Tarasy. Każdy z tytułów wyświetlany jest kilkakrotnie o różnych porach – dla najbardziej zatwardziałych kinomanów nawet po dziewiątej rano.

Do zobaczenia!

1 komentarz do: Homicze akcenty na 26. Warszawskim Festiwalu Filmowym




Skomentuj

  

  

  

Obraz CAPTCHY

*

Możesz używać następujących tagów HTML

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Pamiętaj: zamieszczając komentarze akceptujesz regulamin

napisz do nas: listy@homiki.pl

Homiki.pl. Czasopismo zarejestrowane w Sądzie Okręgowym Warszawa Praga pod nr 2372 więcej »
Nr ISSN: 1689-7595

Powered by WordPress & Atahualpa