Motywy LGBTQ na WFF

W dniach 9-18 października w stołecznych kinach Multikino Złote Tarasy, Kinoteka i Kultura odbędzie się 25. Warszawski Festiwal Filmowy. Kilka filmów zasługuje na szczególną uwagę.

Anglik w Nowym Jorku
Wlk.Brytania -USA, 2009
Po ponad 30 latach John Hurt ponownie wciela się w rolę Quentina Crispa. Angielski prozaik, aktor, artysta, w latach 70., po opublikowaniu autobiografii „The Naked Civil Servant” stał się gejowska ikoną. Film opowiada o późnych latach Crispa w Nowym Jorku, do którego przeprowadził się w 1981 roku w wieku 72 lat. „Bez względu na wszystko i wszystkich, bądź sobą” mawiał. Jego afirmacja stylu życia mniejszości seksualnych, odważny ekshibicjonizm oraz zaskakujące zachowania na granicy transseksualizmu budziły z jednej strony podziw i ciekawość, z drugiej zaś były źródłem wrogości i przemocy. Poruszający dramat, w którym oglądamy legendarne zakątki nowojorskiej kultury gejowskiej i uczestniczymy w przemianach, jakie dokonały się w społeczności homoseksualistów w tym przełomowym okresie.

Nagi urzędnik
Wlk. Brytania, 1975
Film oparty na autobiografii Quentina Crispa, angielskiego prozaika, aktora, artysty, powszechnie uznawanego za pierwszego Brytyjczyka, który otwarcie przyznał się do homoseksualizmu. Zabawna i jednocześnie gorzka opowieść o starciu jednostki z opresyjnym społeczeństwem. W rolę Crispa fantastycznie wcielił się John Hurt. W ekranizacji pojawia się także sam Crisp, by odkryć przed publicznością tajniki swego bogatego życiorysu. Premiera filmu w brytyjskiej telewizji wywołała burzliwe reakcje. Film przyczynił się do wielu coming outów, a z Crispa uczynił ikonę ruchu praw homoseksualistów.

Najlepszy kontakt
Austria-Niemcy-Polska, 2009
Komedia absurdów i nieporozumień. Hans i Max chcieliby przejąć miejscowy rynek hot dogów, podczas gdy Harry wolałby raczej być kochany przez swojego muskularnego mechanika samochodowego. Jednak torba z zagadkową zawartością, która przypadkiem dostaje się w ich ręce, niweczy dotychczasowe plany i grupa świeżo upieczonych złodziei nagle znajduje się w Drogomyślu w Polsce. Glawogger pokazuje, jak stworzyć realizm magiczny w Europie środkowej, gdzie naprawdę wszystko może się zdarzyć. Celem jest tutaj podróż sama w sobie, pełna odlotów narkotykowych i absurdalnych zadań, których nikt nie jest w stanie wykonać.

Oczy szeroko otwarte
Izrael-Francja-Niemcy, 2009
Aaron prowadzi koszerny sklep mięsny w dzielnicy zamieszkałej przez ultra-ortodoksyjnych Żydów. Wraz z żoną i czterema synami wiedzie spokojne, pobożne życie. Zostaje ono zakłócone pojawieniem się zagubionej duszy – studenta Ezriego, który budzi w Aaronie zakazane uczucia. Reżyser bada moralne granice własnej religii poprzez dokładne, dojrzałe śledztwo. Umiejętnie uchwycił dwoistość życia w małej społeczności, gdzie nie istnieje coś takiego, jak wolna wola. Ludzie mogą się liczyć ze sobą nawzajem, ale ich dobroć nie jest bezinteresowna. Powstało uniwersalne powściągliwe arcydzieło ukrytych napięć, które są obecne w każdej społeczności.

Pedro
USA, 2008
W 1994 roku Pedro Zamora był pierwszym gejem i nosicielem wirusa HIV, który pojawił się w telewizyjnym reality show MTV. Oglądający „The Real Word: San Francisco” widzowie szybko zaakceptowali tego błyskotliwego, przystojnego Latynosa. Jego udział w programie sprawił też, że widownia w Stanach, i nie tylko tam, musiała zmierzyć się z tematem AIDS. Film jest ekranizacją biografii Pedra Zamory: dzieciństwo w Hawanie, jako najmłodszego z ośmiorga rodzeństwa, wyjazd do Stanów, ciężka praca działacza na rzecz świadomości o AIDS, występ w „The Real World”, oraz krótki czas, jaki mu pozostał po zakończeniu programu. Mówią producenci: „W trudnym wieku 17 lat dostał coś, co wówczas traktowano jak wyrok śmierci – zdiagnozowano u niego wirusa HIV. On jednak potrafił zamienić to na źródło inspiracji. Nie pogrążył się w depresji, tylko zajął się aktywnym działaniem. Chciał ludzi uświadomić, wywarł ogromny wpływ na poglądy wielu osób – i czyni to po dziś dzień.”

Skandal!
USA, 2009
Dokument opowiadający o amerykańskich politykach, którzy są gejami, ale się do tego publicznie nie przyznają, i co więcej – opowiadają się za antygejowskim ustawodawstwem. Jednym z bohaterów jest senator Larry Craig, znany przeciwnik przyznawania praw gejom, który w 2007 roku przyznał się do zakłócenia porządku publicznego przez nagabywanie w publicznej toalecie tajnego policjanta. Film Dicka nie stawia sobie za cel demaskowania ludzi tylko dlatego, że są sławni. Jego bohaterowie jawią się jako osoby przybite, zagubione, zgorzkniałe i lękliwe. Oglądając je, nie ma się ochoty piętnować ich dwulicowości. Chciałoby się, aby dla swego własnego dobra uwolniły się od przytłaczającego ciężaru.

Telstar
Wlk. Brytania, 2008
Historia pierwszego niezależnego producenta płyt na świecie. Joe Meek (1929-1967) to ekscentryczny geniusz, który odniósł spektakularny sukces dzięki płycie Telstar (w swoim czasie na szczytach list bestsellerów). Rozwinął nowe technologie nagrań, dzięki czemu udało mu się wypromować całą serię przebojów. Stał się najważniejszym niezależnym producentem muzyki pop w Wielkiej Brytanii przełomu lat 50. i 60. Kiedy był u szczytu możliwości, dopadła go depresja i napady paranoi. Dziś jest prawdziwą ikoną brytyjskiej sceny pop. Pełen satyry komediodramat, ukazujący wiele twarzy Joego – uzależnionego od amfetaminy homoseksualistę, utalentowaną i udręczoną duszę, człowieka, który dziś jest postrzegany jako jeden z pionierów muzyki popularnej.

Zabiłem moją matkę
Kanada, 2009
Nastoletni Hubert gardzi swoją matką. Dostrzega jedynie jej niegustowne swetry i kiczowate ozdoby. Oprócz irytującej powierzchowności, matka uwielbia manipulować i wzbudzać poczucie winy. Zdezorientowany przez relację przepełnioną miłością i nienawiścią, która coraz bardziej go prześladuje, Hubert zgłębia tajemnice wieku dojrzewania – przeżywa pierwsze artystyczne odkrycia, zakazane doświadczenia homoseksualne, poznaje smak przyjaźni, wykluczenia. Burzliwy związek między matką a synem przeradza się w fascynującą mieszankę dzikiej furii i rozbrajającej czułości. Szokujący, na poły autobiograficzny film 20-letniego Xaviera Dolana, który jest autorem scenariusza, reżyserem, producentem i głównym wykonawcą.

Żołnierzyk
Dania, 2008
Lotte, męsko wyglądająca kobieta, wróciła właśnie z szeregów duńskich sił zbrojnych w Afganistanie. Przepełniona tłumionym gniewem, pije bez umiaru, żeby zagłuszyć wściekłość. Potrzebuje pieniędzy, więc zwraca się do ojca. Ten zamiast pieniędzy oferuje jej pracę. Lotte zostaje kierowcą i ochroniarzem Lily, pięknej kochanki ojca – jednej z nigeryjskich prostytutek w jego burdelu, który prowadzi na boku legalnej firmy przewozowej. Choć początkowo Lotte jest zazdrosna o względy, jakimi ojciec darzy bardzo kobiecą Lily, wkrótce odkrywa, że wygląd i postawa Lily to kamuflaż, niewiele różniący się od tego, jaki sama nosiła służąc w wojsku. Zagrany z prawdziwym kunsztem poruszający dramat dotykający problemów więzi rodzinnych i ról płci.

Przedsprzedaż biletów od 2 października w Empiku (ul. Marszałkowska 116/122). Repertuar oraz dodatkowe informacje:

www.wff.pl

Wybrał Rafał Jr

Autorzy:

zdjęcie Raimund Wolfert

Raimund Wolfert

ur. 1963, pracuje jako wykładowca w Berlinie. Jest autorem licznych publikacji naukowych na temat niemiecko-skandynawskich kontaktów kulturowych oraz prac z historii homoseksualności. Wydawca książki „Alles nur Kunst?” Knut Hamsun zwischen Ästhetik und Politik” (1999) i autor publikacji „Gegen Einsamkeit und ‚Einsiedelei’. Die Geschichte der Internationalen Homophilen Welt-Organisation” (2009). Obecnie pisze biografię niemieckiego pisarza i pacyfisty Bruno Vogela (1898-1987), która ukaże się wiosną 2012.

6 komentarzy do:Motywy LGBTQ na WFF

  • boze

    [Re: Motywy LGBTQ na WFF]

    Oczywiście filmu sricte lesbijskiego nie uświadczymy. Jak zwykle.

  • zewsząd i znikąd

    [Re: Motywy LGBTQ na WFF]

    Cholera, nie mogę otworzyć strony festiwalu. Otwieram i zaraz się pokazuje komunikat, że nie może otworzyć. Cholerna maszynka.

  • marcin

    [Re: Motywy LGBTQ na WFF]

    Ja rezygnuje z festiwalu, bo – niestety – ale nie chce mi się dobijać znów do biletów, bo za szybko one znikają. Ale brawa za filmy o tematyce homo, może trzeba napisac do organizatorów, by na przyszłość pamietali o lesbijkach również.

  • pip

    [Re: Motywy LGBTQ na WFF]

    mysle, ze najwieksza korzyscia dla wszystkich bedzie, jesli organizatorzy (nadal) beda wybierac dobre filmy, nie kierujac sie kluczem, czy sa one o gejach, czy lesbijkach.

  • madd

    [Re: Motywy LGBTQ na WFF]

    Myślę, że sporo filmów o tematyce lesbijskiej jest dwybitnych – ile tego się produkuje na świecie, więc o klucz doboru jednak też chodzi!

  • junior

    [Re: Motywy LGBTQ na WFF]

    do zewsząd i znikąd:
    zgłaszałem problem, ale nie naprawili :(
    Wygugluj Warszawski Festiwal Filmowy i wejdź w podstronę 2009 Festiwal




Skomentuj

  

  

  

Obraz CAPTCHY

*

Możesz używać następujących tagów HTML

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Pamiętaj: zamieszczając komentarze akceptujesz regulamin

napisz do nas: listy@homiki.pl

Homiki.pl. Czasopismo zarejestrowane w Sądzie Okręgowym Warszawa Praga pod nr 2372 więcej »
Nr ISSN: 1689-7595

Powered by WordPress & Atahualpa