Miłość wiecznie żywa. Mit czy bajka?

„Zeszły się raz drzewa, aby ustanowić króla nad sobą” na szerokiej, zielonej równinie. Na tym wiecu zjawiły się całe gaje, chmiel i dąb, jodła i leszczyna, jesion i sosna, wawrzyn, mirty i bukszpany, palma zwycięzcy; pojawiła się i lipa Jana z Czarnolasu, drzewo figowe, pod którym Budda doznał oświecenia, pukku i mikku Gilgamesza, jabłoń Adama i Ewy. Wprost cała oranżeria. Wtedy „rzekły do oliwki: bądź naszym królem. Lecz oliwka rzekła do nich: czy mam zaniechać tłustości mojej, która jest we mnie, a którą cześć się oddaje bogom i ludziom? Wtedy rzekły drzewa do drzewa figowego: nuże! Zostań ty naszym królem. Lecz drzewo figowe odpowiedziało im: czy mam zaniechać mojej słodyczy i mojego plonu? Potem rzekły drzewa do macicy winnej: pójdź ty, króluj nad nami. Tedy im odpowiedziała macica: izali opuszczę moszcz mój, który uwesela Boga i ludzi?” . I tak w tej kategorii można by końca nie dojść, gdyby nie jeszcze jedna selekcja. Drzewo godne i bogów i ludzi. Więcej – wieczna pamiątka miłości boga do mężczyzny.

„I cyprys piramidny w tym gronie się mieści, godło ciężkiego smutku i tkliwej boleści”. Pewien młodzian – Cyparys, którego wdzięki podziwiała wyspiarska Kartea, był ulubieńcem boskiego Apolla. Nic dziwnego, gdyż był jak drzewo prężny, z silnym korzeniem i piękny – młody buk. Cyparys miał swojego pupila – jelonka. Oswoił go, dbał o niego, karmił, poił, ozdabiał i zabawiał. Niestety przez fatalną omyłkę podczas polowania jako myśliwy przeszył go strzałą. Strata była dla niego nieodżałowana. „Jak go Feb chciał pocieszać! Jak tę żałość ganił, którą tak mały powód serce jego zranił”. Nie znalazł Cyparys pocieszenia w ramionach Apolla. Faworyt boga nie dał się mu pocieszyć. Zsiniał z bólu, z rozpaczy zzieleniał. Sam Apollin poczuł się tym rozgoryczony. Jak każdy z nas, chciał też dla osoby kochanej, tego co najlepsze. „Tyś mi smutku przyczyną. Bądź odtąd na ziemi godłem boleści – woła – i dziel ją z smutnemi”. Tak oto luby Apolla w drzewo się zmienił, będąc odtąd pomnikiem miłości i nieodłącznego z nią cierpienia, symbolem miłości męsko męskiej sempervirens!

————–
„Bajka Jotama” Księga Sędziów 9,7-15 w tłumaczeniach Biblii Brytyjskiego i Zagranicznego Towarzystwa Biblijnego oraz Owidiusz „Metamorfozy” X, 87-150 w tłumaczeniu Bruno Kicińskiego

* * *

Szanownym czytelnikom z okazji świąt Wielkiej Nocy
życzenia radości, spokoju i nadziei na jutro
od Tego, co odkrywa przed nami sens istnienia,
że przeciwności nie muszą się wykluczać, mniejszości być w błędzie a wszystko się musi kiedyś kończyć.
W gronie najbliższych, kolorowych jaj, mokrego dyngusa, mazurka z barankiem.

homiki.pl

* * *

Autorzy:

zdjęcie Tomasz Woźny

Tomasz Woźny

Teolog pastoralista, współpracownik portalu homiki.pl

5 komentarzy do:Miłość wiecznie żywa. Mit czy bajka?

  • Sebastian

    [Re: Życzymy...]

    Dzięki. Redekcji homików życzę również mnóstwa pozytywnego nastawienia do ich pracy oraz pełno radości na codzień i miło spędzonych Świąt Wielkanocnych.

  • GoodBoy

    [Re: Życzymy...]

    ho ho, co to się dzieje, święta katolickie opanowały również homiki.pl !

    pozdro ;)

  • Uschi

    [Re: Życzymy...]

    re: GoodBoy
    Niektóre homiki też sa katolikami ;) , a niektóre świętują tradycję bez szufladkowania się religijnie ;) .

    Mokrego jajka! :)

  • bryk

    [Re: Życzymy...]

    Wszystko zalezy co komu po glowie chodzi. Jestem ateista ale ten poziom religijnosci mi bardzo odpowiada. Mysle, ze kazdy ma Tego co przed nim odkrywa rozne wazne rzeczy.
    Wszystkiego Tego :-)

  • Nina2

    []

    Wesolych homiczkow, zajaczkow, barankow, kurczaczkow, kolorowych cukierkowych jajeczek – moim homikom zycze.




Skomentuj

  

  

  

Obraz CAPTCHY

*

Możesz używać następujących tagów HTML

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Pamiętaj: zamieszczając komentarze akceptujesz regulamin

napisz do nas: listy@homiki.pl

Homiki.pl. Czasopismo zarejestrowane w Sądzie Okręgowym Warszawa Praga pod nr 2372 więcej »
Nr ISSN: 1689-7595

Powered by WordPress & Atahualpa