- homiki.pl - http://homiki.pl -

Miłość heretycznoseksualna

Posted By PTT On 15 maja 2004 @ 11:51 In Elementarz | 20 Comments

Homoseksualizm to termin wprowadzony w 1869 r. przez
wiedeńskiego pisarza Benkerta, na oznaczenie skłonności seksualnych do
własnej płci. Homoseksualizm wśród kobiet zwany jest miłością lesbijską,
safizmem, tribadią (np. u Platona). Męski homoseksualizm nazywany bywa
uranizmem (od mitu o Uranosie), pederastią i in.

„Homoseksualizm był w mniejszym lub większym stopniu
akceptowany przez dwie trzecie populacji w różnych okresach i czasami
obejmował duże grupy obywateli”
– pisze znany oksfordzki historyk,
Theodore Zeldin, w swej książce Intymna historia ludzkości
(Warszawa 1998). – „Pierwotnie homoseksualizm był siłą konserwatywną,
wzmacniającą istniejące instytucje, w takim samym stopniu zachowaniem
rytualnym, co źródłem przyjemności. Stanowił integralną część religii
pogańskiej, której bóstwa czerpały przyjemność ze wszystkich rodzajów
kontaktów seksualnych. Dopiero wtedy, gdy seks przestał być boską
rozrywką, zaczęto poważnie ścigać homoseksualizm”.
Pederastia
była uważana za naturalne zjawisko w starożytnym Egipcie, co potwierdza
jeden z papirusów sprzed 4500 lat. Podobnie tolerancyjną postawę
wykazywała kultura mezopotamsko-babilońska.
Gilgamesz – wielki epos
babilońsko-asyryjski z pierwszej połowy II tysiąclecia p.n.e., opiewający
przygody Gilgamesza, półlegendarnego władcy sumeryjskiego, i jego
przyjaciela Enkidu, jest peanem o miłości homoseksualnej. Nastawienie to
zmienił zoroastryzm, który, podobnie jak judaizm, uznał za grzech
współżycie seksualne niesłużące prokreacji. Homoseksualizm stał się
zbrodnią gorszą od zabójstwa. O ile we współczesnej Europie, po
niemal dwu tysiącach lat panowania etyki judeochrześcijańskiej, adopcja
dzieci przez pary homoseksualne wywołuje gwałtowne protesty pod zarzutem
demoralizującego i patologicznego oddziaływania na rozwój dziecka, o tyle
w wielu innych społeczeństwach i kulturach przyjmowano wzorce zgoła
przeciwne i homoseksualizm stanowił niemal obowiązkowe przejściowe
doświadczenie dorastania młodego człowieka (czasami obejmowało to również
kobiety), przy czym nie były to społeczeństwa barbarzyńskie i
nieokrzesane, jako może bylibyśmy skłonni sądzić, ale takie które uważamy
za twórców najwartościowszych wzorców kulturowych, instytucji społecznych,
dzieł sztuki i idei (np. starożytna Grecja, średniowieczna Japonia). W
Grecji starszy partner był zarazem mentorem, przygotowywał młodzieńca do
życia obywatelskiego, małżeństwa i innych ról społecznych. Wielki
prawodawca ateński Solon (ok. 635-560 p.n.e.) zalecał miłość do młodych
mężczyzn jako najbezpieczniejszą formę zaspokojenia seksualnego
, która
oddziaływała ychowawczo poprzez przebywanie chłopców z ich przyjaciółmi.
Pary pederastów pielgrzymowały do grobu Jalnosa, kochanka Herkulesa, aby
przysięgać sobie wierność. Grecka pederastia miała silne podłoże
estetyczne i wiązała się z upodobaniem, nawet kultem pięknego ciała,
zwłaszcza męskiego. Jakieś odbicie tego znajdujemy pewnie u Mussoliniego,
który kazał wybudował stadion otoczony rzeźbami nagich muskularnych
mężczyzn (w dawnych igrzyskach zawodnicy brali udział nago).
Zachowania homoseksualne nierzadkie były na wielu dworach świata.
Starotestamentowy król Dawid wychwala czułostkowo Jonatę:
„śliczny bardzo, a przyjemniejszy nad miłość niewieścią” (2 Krl
1,26)
. Młodego Hasdrupala kochał Hamilkar Barkas (ok. 280-229 p.n.e.),
ojciec Hannibala i wódz kartagiński; zaś sam Hannibal w młodzieńczym wieku
był kochankiem Hasdrupala. Skłonności homoseksualne przejawiali Aleksander
Wielki i Juliusz Cezar („mąż każdej żony i żona każdego męża”),
rzymski cesarz Nerwa, król Bitynii Nikomedes III Filopator, uległy był tak
wobec Rzymu, jak i jego władcy Cezara. Młodymi chłopcami otaczali się
niektórzy cesarze chińscy. Florencja w okresie renesansu ze względu na
powszechność praktyk homoseksualnych, zwana była „nową Sodomą”.
Wilhelm II Rudy (ok. 1060-1100), normański król Anglii (od 1087),
syn Wilhelma I Zdobywcy, miał w swoim towarzystwie młodych chłopców
noszących długie włosy i kobiece ubrania. Pomimo, iż był w konflikcie z
Kościołem i przegnał nawet z Anglii arcybiskupa Anzelma z Canterbury
(1097), jednak nie szło tutaj o homoseksualizm, lecz o inwestyturę i
przywileje Kościoła. Sam arcybiskup z Canterbury potępiał homoseksualizm,
ale bez przesady, za „zakazaną miłość” domagał się tylko
umiarkowanej kary, gdyż „grzech ten jest tak jawny, że ludzie niemal
się go nie wstydzą, a przez to wielu pogrąża się w nim, nie zdając sobie
sprawy z jego ciężaru”
– pisał w roku 1102. Średniowieczny ideał
króla-rycerza: Ryszard I Lwie Serce (1157-99), który wsławił się jako
krzyżowiec, również był „czynnym” homoseksualistą. W czasach renesansu
elżbietańskiego w Anglii (okres panowania Elżbiety I, XVI w.) mężczyźni z
wyższych sfer dowodzili swej męskości paradując po ulicach pod rękę z
kochanką i kochankiem jednocześnie
.

Homofobia stosowana

Mentalność europejska swą głęboko
zakorzenioną niechęć do tolerancji wobec homoseksualizmu zawdzięcza
przyjęciu wzorców seksualnych starożytnych plemion żydowskich, którzy
toczyli nieustanne walki i dla których płodzenie potomstwa było swoistą
„racją stanu”. Moralność ta, poddana następnie chrześcijańskiej
„obróbce” z jej wpływami gnostyckiej niechęci do cielesności w
ogóle, postawiła na głowie naturalne wyobrażenia na temat ludzkiej
seksualności w ogóle, a homoseksualizmu między innymi. Tym sposobem do
europejskiego życia seksualnego przeniknęło na wiele wieków patologiczne
poczucie winy, a we wczesnym chrześcijaństwie z oporami przychodziła nawet
akceptacja dla seksu małżeńskiego, traktowanego na ogół z pogardą.
Żydzi już w czasach swej zamierzchłej historii podjęli walkę z
homoseksualizmem, który z całą pewnością tak jak i wśród wielu innych
plemion, występował również i u nich. O pederastii w Judzie za czasów syna
Salomona, Roboama (931-914 p.n.e.), wspomina Biblia w Księdze Królewskiej:
„..pobudowali sobie wyżyny, stele i aszery na każdym pagórku wysokim, i
pod każdym drzewem zielonym. Byli też zniewieściali w ziemi tej, i czynili
wszystkie obrzydliwości pogan, które wyrzucił Pan od synów
Izraelskich”
(1 Krl 14,23-24). Kilka lat po swym
cudownym olśnieniu religijnym, cesarz rzymski Konstantyn, ustanawia
karę śmierci za uprawianie pederastii
(326). Cesarz Walentynian II w
roku 390 za homoseksualizm wprowadził karę śmierci na stosie. W
najważniejszej kodyfikacji prawa w cesarstwie rzymskim, za czasów
Justyniana, przewidziana została kara ścięcia dla uwodziciela, zaś
konfiskaty połowy majątku – dla uwiedzionego. Jednak aż do późnego
średniowiecza nie prowadzono wielkich i konsekwentnych prześladowań za
homoseksualizm. Sam Kościół bardziej zajęty był odegnaniem kobiet od
księży, a homoseksualizm pozostawiał jakby na boku, zalecając na ogół
pokutę jako stosowne zadośćuczynienie, rozumiejąc, iż wraz z wprowadzaniem
celibatu, musi nastąpić wzrost zachowań homoseksualnych wśród kleru.
Masowe represje zaczynają się od XII-XIII w., w ramach kampanii
kościelnej przeciw wszelkim herezjom. W roku 1260 we Francji rozpoczęto
systematyczne prześladowania za homoseksualizm, przewidując za pierwszą
wpadkę amputację jąder, za drugą – penisa, a za trzecią wędrowało się na
stos (odpowiednio dla lesbijek: najpierw wycinano łechtaczkę, później na
stos). Jeden z najważniejszych kodeksów karnych w dziejach Rzeszy
niemieckiej – Constitutio Criminalis Carolina, z 1532 r. (powstał za
panowania Karola V), który stosowany był nie tylko w wielu krajach
niemieckich (jeszcze do 1871 r.), ale i w krajach sąsiednich, w art. 116
stanowił: „Trzeba ich [homoseksualistów] według pospolitego
zwyczaju skazać na śmierć w ogniu”
. Od XIX w. homoseksualizm był
uznawany nie tyle jako grzech, co choroba lub rezultat niewłaściwego
wychowania
bądź dyspozycji genetycznej. Podobnie jak w przypadku
antysemityzmu, tak i homofobia, przekształcona w średniowieczu w
prześladowania i podsycana w kolejnych epokach, została zwieńczona
hitlerowskim programem swoistego „homocaustu” – ostateczną
eksterminacją wszystkich homoseksualistów.

Kulturotwórczy wkład homoseksualistów

Dla wielu osób
niechętnych homoseksualistom z pewnością trudnym do zaakceptowania jest
fakt, iż ludzkość wiele swych największych osiągnięć zawdzięcza osobom
„kochającym inaczej”. być może prawdą jest to co napisał Edmund
White
: „Nasza bezdzietność, nasza minimalna odpowiedzialność, to,
że nasze związki nie są konsekrowane, a nawet samo nasze wycofywanie się
do gett homoseksualistów w poszukiwaniu ochrony i wolności (..) sprzyjają
wykształcaniu się stylu, pozwalającego nam eksplorować – nawet wbrew
naszym świadomym intencjom – rzeczy, które pewnego dnia okażą się
użyteczne dla heteroseksualnej większości.”


  • Byli wybitnymi naukowcami:

    Izaak Newton (1643-1727)
    – angielski fizyk, astronom i matematyk. Edmond Halley
    (1656-1742) – brytyjski astronom i współpracownik Newtona.
    Robert Boyle (1627-91), – angielski chemik, fizyk i filozof
    oraz współtwórca nowoczesnej chemii.

  • Twórcami techniki komputerowej:

    Alan Mathison
    Turing
    (1912-54) – matematyk brytyjski, twórca teoretycznego modelu
    tzw. maszyny Turinga.

  • Ekonomii:

    John Maynard Keynes (1883-1946) –
    ekonomista angielski, wybitny teoretyk makroekonomii.

  • Artystami:

    Leonardo da Vinci (1452-1519) –
    włoski malarz i teoretyk sztuki, rzeźbiarz, architekt, uczony i myśliciel
    epoki renesansu; jeden z najwszechstronniejszych i najgenialniejszych
    artystów wszechczasów. Michał Anioł, właść. Michelangelo
    Buonarroti (1475-1564) – włoski rzeźbiarz, malarz, architekt i poeta;
    jeden z najznakomitszych artystów epoki renesansu. O swym usposobieniu
    pisał następująco: „Spośród wszystkich ludzi, którzy kiedykolwiek się
    urodzili, to ja jestem najbardziej skłonny do miłości. Ilekroć ujrzę
    kogoś, kto odznacza się jakimś talentem czy sprawnością umysłu, kto może
    zrobić lub powiedzieć coś w sposób bardziej odpowiedni niż wszyscy inni na
    świecie, muszę się w nim zakochać i oddaję się mu całkowicie, tak iż
    przestaję należeć do siebie, lecz bez reszty należę do niego.”

    Sandro Botticelli, właść. Alessandro di Mariano Filipepi
    (1445-1510) – włoski malarz renesansowy. Caravaggio, właść.
    Michelangelo Merisi da Caravaggio (1573-1610) – włoski malarz; jeden z
    najwybitniejszych twórców wczesnego baroku. Francis Bacon
    (1910-92) – najwybitniejszy brytyjski malarz II poł. XX wieku.

  • Filozofami:

    Ludwik Wittgenstein (1889-1951) –
    filozof austriacki, którego koncepcje oddziałały w znacznym stopniu na
    kształtowanie się logicznego empiryzmu i filozofii analitycznej.

  • Kompozytorami:

    Franz Schubert (1797-1828) –
    kompozytor austriacki, jeden z głównych przedstawicieli romantyzmu w
    muzyce. Piotr Czajkowski (1840-93) – kompozytor rosyjski.


  • Pisarzami:

    Hans Christian Andersen (1805-75) –
    pisarz duński, który sławę zdobył jako autor baśni dla dzieci
    Robert Louis Stevenson (1850-94) – szkocko-angielski
    pisarz, z zawodu prawnik, autor przygodowych, pełnych fantazji książek dla
    chłopców, jak np. Wyspa skarbów. Oscar Wilde
    (1854-1900) – pisarz angielski, modernista, zwolennik skrajnego estetyzmu,
    mistrz paradoksu, autor powieści (Portret Doriana Graya) i
    dramatów. Za homoseksualizm został w roku 1895 skazany na dwa lata
    ciężkich robót, które go całkowicie zniszczyły i wkrótce po odsiedzeniu
    wyroku umarł we Francji jako człowiek całkowicie załamany.
    Marcel Proust (1871-1922) – pisarz francuski, którego
    powieści stanowią przełom w historii powieści XX w. Jean
    Cocteau
    (1889-1963) – francuski poeta, pisarz, twórca filmów i sztuk
    teatralnych, nazywany „bogiem nowego renesansu”.
    Jarosław Iwaszkiewicz (1894-1980) – pisarz, współtwórca
    Skamandra, związany z nurtem neoklasycyzmu. Autor m.in. głośnej „Matki
    Joanny od Aniołów”
    (1946; ekranizacja 1961, reż. J. Kawalerowicz).
    Oczywiście to tylko przykładowa cząstka spośród nich.
    Tekst opublikowano dzięki współpracy z serwisem href=”http://www.racjonalista.pl/”
    target=_blank>racjonalista.pl
    Mariusz Agnosiewicz jest
    publicystą, redaktorem naczelnym serwisu href=”http://www.racjonalista.pl/”
    target=_blank>racjonalista.pl

    Autorzy:

    zdjęcie Mariusz Agnosiewicz

    Mariusz Agnosiewicz [1]

    autor zmigrowany z php-nuke – ID: 30; nazwa: m_agnosiewicz


  • Article printed from homiki.pl: http://homiki.pl

    URL to article: http://homiki.pl/index.php/2004/05/mio-heretycznoseksualna/

    URLs in this post:

    [1] Mariusz Agnosiewicz: http://homiki.pl/index.php/autorship/nuke_topic_30/

    Copyright © 2011 homiki.pl. Wszelkie prawa zatrzeżone.